( مسأله 45 ) : اگر شخص در بعضى از مسائل تقليد كرد و در بعضى ديگر تقليد نكرد و چند سال عبادت نمود ، حال كه متوجه شده و نمى داند نماز و عبادت گذشته‌اش به چه صورت بوده ، نماز و عبادت گذشته‌اش صحيح است ( 1 ) مگر آنچه بفهمد كه مخالف رأى مجتهدش شده است ، كه بايد آن را اعاده يا قضا كند . ( مسأله 46 ) : هرگاه شخص قول مجتهدش را از عادلى شنيد و عمل كرد - مثل آنكه زمين گلى مطهر كف پاى نجس است - و بعد خلافش ظاهر شد ( 2 ) اگر وقت باقى است ، نمازش را اعاده كند و اگر وقت گذشته اشكالى ندارد ( 3 ) . ( مسأله 47 ) : مدعى مىتواند مدعى عليه را نزد هر مجتهدى ببرد مگر اينكه مجتهد اعلمى در دسترس باشد ، كه در اين صورت رجوع به اعلم متعين است . ( مسأله 48 ) : اگر شخص احتياط مطلق را ترك كند ذمه‌اش برى نيست ، چرا كه عامى بايد يا تقليد كند يا به احتياط ( 4 ) عمل كند چنان كه مجتهد نيز يا بايد به اجتهاد عمل كند يا به احتياط . ( مسأله 49 ) : هرگاه مجتهدى بى بينه و به علم خود حكم كرد مجتهد ديگر نمى تواند آن حكم را نقض كند . ( مسأله 50 ) : هرگاه تمييز چند مجتهد در اعلميت امكان نداشته

--> ( 1 ) محمد كاظم طباطبائى : صحت آن مشكل است . ( 2 ) محمد كاظم طباطبائى : يعنى اشتباه او در نقل معلوم شد . ( 3 ) ميرزاى شيرازى - محمد كاظم طباطبائى : محل اشكال است . ( 4 ) ميرزاى شيرازى : حكم عمل به احتياط گذشت .